Freelance journalist Lobke Vermeer voor een achtergrond van groene planten staat met een zwart shirt aan en een lach op haar gezicht.
Het logo van de freelance journalist Lobke Vermeer. Een bordeauxrode achtergrond met een gele pen die schrijft en de naam 'Lobke Vermeer' eronder.

Ik schrijf over hoe vrouwen hun leven opbouwen op hun eigen voorwaarden - van carrière tot psyche en identiteit.

Niet hoe het hoort, maar hoe het voelt.

·

Niet hoe het hoort, maar hoe het voelt. ·

Wat ik breng

Diepgang en leesbaarheid

Met mijn artikelen geef ik woorden aan wat mensen al voelen, maar zelf nog niet onder woorden hebben kunnen brengen. Toegankelijk geschreven, maar nooit oppervlakkig. Zo voelt de lezer herkenning, zonder betutteling.

Lifestyle met ruggengraat

Ik schrijf vanuit een leven, niet over een onderwerp. Een verhaal dat leest als een gesprek. Getoetst aan de vraag: wat betekent dit echt voor degene die het leest? Dat maakt het verschil tussen een stuk dat gelezen wordt en een stuk dat bijblijft.

Storytelling en strategie

Ik weet wat een verhaal nodig heeft om te landen. Met mijn achtergrond in PR combineer ik storytelling met commerciële waarde, zonder dat het aanvoelt als strategie of verkooppraatje. De lezer voelt zich niet aangesproken als consument, maar als mens.

Portfolio artikelen

Ik verhuisde naar Stockholm zonder baan en zonder plan. Dit is wat ik leerde over loslaten.

Ik zit op het terras van mijn nieuwe koffietentje in Stockholm met een kop dampende thee en een kanelbulle. Stockholm, de stad waar ik mijn toekomst zou gaan vinden. Althans, zo had ik de verhuizing aan mijzelf verkocht. Ik zit in een klassieke quarterlife crisis. Ongemerkt ben ik in een race beland, rennend van het ene hoogtepunt naar het volgende: studie afronden, goedbetalende baan, eerste woning, vaste relatie, samenwonen, huisdier, etc. Al die tijd vooruitkijkend naar waar de rest is, maar zonder te stoppen en mijzelf af te vragen of ik wel dezelfde kant op wil. Door de sleur achter me te laten en een frisse wind op te snuiven  (letterlijk, in het noorden) in een nieuwe omgeving, hoopte ik een nieuw pad in te slaan. Maar is het wel eerlijk om zoiets groots te verwachten van een stad? En moeten we zoiets verwachten van onszelf?
Vanaf het water kijk je naar de Stockholm skyline op een mooie dag met heldere lucht en wolkjes.
Lees verder

Waarom het bouwen aan je eigen stijl je uiteindelijk meer oplevert dan elke trend.

Terwijl de deuren van de kledingkast alleen nog maar dichtkunnen met een flinke duw, stijgt het aantal items in het winkelmandje gestaag. In een wereld waar digitalisatie en sociale media niet meer weg te denken zijn, zijn ook modetrends onderhevig aan de grillen hiervan. Een polkadotjurk, een sjaaltje voor om je nek en een blouse met strikjes. Geïnspireerd door de outfits uit je feed vinden ze een weg naar je kledingkast. Maar hoe weet je of een trend past bij jouw eigen stijl, zodat deze niet al snel belandt op een groeiende afvalberg?
Een uitpuilende kledingkast waarvan een vrouw probeert de deuren dicht te duwen, zonder dat alles eruit valt.
Lees verder

Thuis buiten de voordeur: de herontdekking van de derde plek.

Een tafeltje in een café met een kop chocomelk, een gebakje en een zonnebril.
Het is zaterdagochtend en je opent de deur van je favoriete koffietentje. Je blik dwaalt over de ruimte, zoekend naar een vrij plaatsje, terwijl de semi-bekende gezichten voorbijschieten. Je kent de namen en levensverhalen die bij de gezichten horen niet, maar ze voelen vertrouwd. Ze zijn daar namelijk net als jij, elke zaterdagochtend, op hun thuis buiten huis. 
Lees verder